ຄຳ·Entry

ຮວງ

noun

໑

ໄມ້ ຫຼື ໂລຫະ ເປັນກົງສຽບຢູ່ປາກຄູ ເອີ້ນຮວງຄຸ ສຽບໃສ່ກະຕ່າ ເອີ້ນ ຮວງກະຕ່າ ສໍາລັບພາຍ ຫຼື ເອົາຄານສອດຫາບ, ງວງ ກໍວ່າ.

A wooden or metal pole used as a handle or peg, such as for a plow or basket, for carrying or balancing loads.

໒

ຊໍ່ຂອງເມັດເຂົ້າເປືອກ ທີ່ຕິດຢູ່ກັບລໍາຕົ້ນ ເອີ້ນ ຮວງເຂົ້າ, ຮັງເຜິ້ງ ທີ່ຕິດກັນເປັນແຜ່ນ ເອີ້ນ ຮວງເຜິ້ງ.

Reverse lookup →No synonyms recorded — the reverse index may still surface results.

ຄຳໃກ້ຄຽງ—Nearby in the lexicon