ຄ້ອງ

ເຄື່ອງຕີໃຫ້ມີສຽງດັງ ເພື່ອບອກສັນຍານ ຫຼື ຕີເພື່ອນເຕືອນສະຕິ ການໂມທະນານທານ, ຄ້ອງມີຢູ່ສອງ ປະເພດຄື: ຄ້ອງຂະໜາດໃຫຍ່: ມັກເອົາໄວ້ໃນສິມ ຫຼືຫໍແຈກ. ຄ້ອງຂະໜາດນ້ອຍ ມັກເອົາເຄື່ອນຍ້າຍໄປຕາມທີ່ຕ່າງໆໃນເວລາເຮັດບຸນ.

ຄ້ອງເປັນເຄື່ອງເສບ ເຮັດດ້ວຍທອງເຫຼືອງ ມີຫຼາຍຢ່າງ ຄື: ຄ້ອງແນວໜ່ວຍໃຫຍ່ ໜ່ວຍມົນ ມີຈູມຢູ່ກາງ, ໜ່ວຍໃຫຍ່ເຈັດແປດເກົ້າກຳ ຕີສຽງດັງມຸ່ງໆສ່ວນຫຼາຍ ມັກຕີຍາມເຮັດບຸນພະເວດ ຫຼື ກອງອັດຖະ ກອງກັນຖິນ ເປັນຕົ້ນ ເອີ້ນ ຄ້ອງມຸ່ງ. ຄ້ອງໜ່ວຍນ້ອຍ ຮູບຮ່າງຄືຄ້ອງມຸ່ງ ແຕ່ເອົາມາຜູກລຽນກັນເປັນວົງ ຕັ້ງແຕ່ 16 ໜ່ວຍຂຶ້ນໄປເປັນວົງໜຶ່ງ ຜູກໃສ່ຮາງ ທີ່ເຮັດດ້ວຍຫວາຍໃຫຍ່ ໃຊ້ຄ້ອນໜັງຕີເຂົ້າກັນກັບລະນາດ ເປັນເຄື່ອງເສບ ເອີ້ນ ຄ້ອງວົງ ຫຼື ຟາດຄ້ອງ.

ເອົາເຊືອກເປັນບ້ວງສູບເອົາຄໍສັດ ເອີ້ນ ຄ້ອງ ເຊັ່ນ ເອົາເຊືອກຜູກເອົາຄໍຊ້າງ ເອີ້ນ ຄ້ອງຊ້າງ, ເອົາຜ້າພັນຄໍ ເອີ້ນ ຄ້ອງຄໍ, ເອົາເຊືອກເປັນບ້ວງ ຫຼື ເປັນວົງຍັກກະປອມ ເອີ້ນ ຄ້ອງກະປອມ.

ໄປນົບເອົາຜູ້ສາວຂຶ້ນຟ້ອນລໍາວົງນໍາໃນງານບຸນວັດສະໄໝກ່ອນ ເອີ້ນ ຄ້ອງສາວ ຫຼື ຈ່ອງສາວ.

ໃນສະໄໝບູຮານ ທາງການປົກຄອງມັກໃຊ້ຄ້ອງ ຫຼື ກອງ ເປັນເຄື່ອງເຕືອນຄວາມອົງອາດກ້າຫານຂອງກອງທັບ ຍາມເຂົ້າສົງຄາມ ຫຼືແຫ່ຂະບວນການຕ່າງໆຂອງກອງທັບ ເອີ້ນຄ້ອງ ຫຼື ກອງໄຊ.