ຄຳ·Entry

ຂິກ

noun

໑

ເຄື່ອງແຂວນຄໍງົວ-ຄວາຍແນວໜຶ່ງ ເຮັດດ້ວຍໄມ້ໄຜ່ ເຈາະຮູແພວຂ້າງນອກສອງຮູ ມີລູກຫ້ອຍຂ້າງນອກສອງລູກ, ສຳລັບຕີໃຫ້ດັງ, ສຽງທີ່ລູກຕີດັງຂິກໆ ຄົນຈຶ່ງເອີ້ນ ຂິກ.

A type of cattle bell made from bamboo, with two holes and two hanging clappers, struck to make a ticking 'kik-kik' sound.

໒

ຊື່ເຄືອໄມ້ແນວໜຶ່ງ ປູກໄວ້ຕາມຮົ້ວ ຍອດ ແລະ ໝາກຕົ້ມກິນໄດ້ ເອີ້ນ ເຄືອຂິກ.

໓

ຊື່ຂຽດນ້ອຍໆແນວໜຶ່ງ ອາໄສຕາມໜອງ ຫຼື ທົ່ງນາ ສຽງຮ້ອງດັງຂິກໆ ຄົນຈຶ່ງເອີ້ນ ຂຽດຂິກ.

Reverse lookup →No synonyms recorded — the reverse index may still surface results.

ຄຳໃກ້ຄຽງ—Nearby in the lexicon